Hoi trouwe en nieuwe lezers!
Nou, dat was me het weekendje wel. Afgelopen zaterdagavond had ik de eer om met de roulatieformatie Hooked on Bluesrock een setje te spelen op de legendarische Bluesnight in Westendorp. Het pretkwartet bestond uit Bram Wenderich op zang (Gepetto/Mother Factor), Gerben Bielderman (Iron Jinn, Pauw) op bas en Bob Hogenelst (Iron Jinn, Birth of Joy) op drums. Zoals gebruikelijk met Hooked hadden we de avond ervoor slechts één keer de nummers even doorgenomen en daarna stapten we de planken op van een volle zaal bij de Vos.
Aangezien mondharmonicaspeler Ben Bouman die avond ook speelde, had ik hem vooraf geappt of hij met Lazy wilde meedoen. Dat ging niet helemaal goed, maar dat gebeurt soms live, zeker zonder repetitie :) Ergens is dat ook de charme van livemuziek, dat je verrast wordt door het spel en het moment. Oordeel zelf, want Paul van Druten was ook aanwezig en filmde het hele optreden. Hij wist echter niet dat er daarna nog een muzikaal toetjes kwam.
Eric Sardinas
In de week voor het optreden had ik namelijk de Amerikaanse gitarist Eric Sardinas via Instagram geappt of hij nog ff wat nummers wilde komen jammen na afloop van zijn show bij de DRU. Sardinas: “I would like to play with you guys.”
Ik had geen idee wat we dan zouden gaan spelen, dus had ik ‘s middags nog van acht bluesevergreens even de akkoorden uitgeschreven en de teksten erbij geprint. Met zo veel muzikanten die bij de Bluesnight spelen of in de zaal staan te kijken, moesten we vast een leuke jam kunnen laten ontstaan.
Vlak voor mijn optreden belde de manager ineens. Ze wisten niet zeker of ze het gingen redden, want na afloop zouden ze eerst ook nog merchandise verkopen. Misschien konden ze pas om 01:00 weg. Ik gaf aan dat helemaal te begrijpen, maar dat de Bluesnight wel om 01:30 moest stoppen. Dus als hij er om 00:30 zou kunnen zijn, dan zou het wellicht kunnen werken, maar doe eerst rustig je ding in de DRU.
Daarbij kwam ook nog het verzoek voor een specifieke Marshall gitaarversterker waar hij op wilde spelen, een JCM800 model 2210. Dat is een snoeiharde 100 watt versterker uit de 80’s die altijd op een grote 4x12” speakerkast aangesloten is. Aangezien ik slechts een 20 watt Marshall heb met twee losse 12” speakers, belde ik vlak voor m’n optreden met Vedran van De Staat of hij die heeft. Toen ik zijn maar liefst acht opties doorspeelde naar de manager, kreeg ik als reactie: “If they don’t have it, it will not work.” Ok dat wordt hem dus niet dacht ik en ik appte Vedran vlak voor mijn show: “We blazen het af, te veel eisen/gedoe last minute.”
Afin, na bovenstaande Hooked on Bluesrock set deed ik eerst een paar pilsjes met de jongens die ik al jaren niet meer had gezien en ging daarna de zaal in om de The Hoochies en The Muddy Waters Tribute Band te checken. Om 00:23 had ik het appje ‘We are on our way’ gemist en ook de twee oproepen van 00:49 en 1:01.
Ik wil net een nieuw biertje halen en ineens loopt daar een markante verschijning met cowboyhoed en twee donkere gasten met goed gewatteerd jassen door de zaal. “Haha, fok, hij is er gewoon,” dacht ik. Ik vraag wat de heren willen drinken, tweemaal niks en een whisky, en ik sein geluidsman Jan in dat we zo na het laatste nummer nog ff gaan jammen. “Eeuhm, dan moet hij toch maar op mijn kleine Marschall,” denk ik. Ik speel wel op mijn versterkersimulatie die in een pedaal op m’n pedalboard zit, alleen vergeet ik die aan te zetten. Akkerman zou gezegd kunnen hebben dat mijn gitaar een beetje als een bromvlieg in puntzak had geklonken.
Afin, Sardinas begint te spelen, de band valt in en we luisteren naar elkaar en spreken verder met onze instrumenten. Na afloop kletsen we ook nog heel lang na over muziek, over samen spelen, over blues artiesten, over verschillende soorten slides en over zijn drie tours met Steve Vai. Over de gitaarversterker hebben we het niet meer. Eenmaal thuis bij een laatste glas rode wijn vertelt mijn vriendin Marloes dat de bassist, die aan het prestigieuze Berklee College of Music had gestudeerd, zei: “It was never about the amp.” Zoals zo veel muzikanten, wilden ze gewoon nog ff muziek maken met andere blueszielen. Hopelijk is hiermee weer een flink jam-zaadje in de Oude IJsselstreek geplant.
Na afloop schreef ik voor de krant de Gelderse Post onderstaande column.
Een offer aan Apollo
In 2000 bezoek ik een van mijn eerste liveconcerten in het Nijmeegse concertgebouw De Vereeniging. Het concert van de Amerikaanse gitarist Steve Vai wordt geopend door de eveneens Amerikaanse gitarist Eric Sardinas. Met zijn slide, een buisje dat je over je vinger schuift om noten op de gitaarhals omhoog of omlaag te laten glijden, verspreidt hij op indrukwekkende wijze de gospel van de snarenplank.
Afgelopen zaterdag speelde ik bij de 34e Bluesnight bij De Vos in Westendorp samen met Sardinas. Onder het mom van ‘vragen kan altijd’, had ik hem uitgenodigd om na afloop van zijn eigen show in de DRU een paar nummers mee te jammen met mijn band Hooked. Jaren geleden had ik de heren van de Limburgse band DeWolff eveneens gevraagd om na afloop van hun show van Ulft naar de Radstake te komen om de Behind the Corner bezoekers te trakteren op een muzikaal toetje.
Na afloop kletsen we nog lang na over hoe hij in contact was gekomen met Steve Vai, via een BB King concert, maar ook over de waarde van samen muziek maken. Hij had na afloop van het concert in Ulft met een gevulde portemonnee van de gage en merchandise inkomsten naar het hotel in Isselburg kunnen gaan. Sardinas en zijn bandleden kozen er echter voor om tot diep in de nacht met andere blueszielen een offer te brengen aan Apollo.
Om en om noten uitwisselen of ritmische accentjes horen en ‘terugspelen’ zijn magische momenten voor muzikanten en voelen als een goed gesprek. Je luistert naar elkaar en geeft de ander de ruimte, maar als het moment daar is pak je ook je eigen moment. Van losse noten maak je korte zinnen en wanneer je een andere muzikant ziet glimlachen of knikken, voel je je gehoord.
Sinds ik op mijn 19e begon met gitaarles geven, predik ik het Gitarisme in de volle overtuiging dat als meer mensen muziek maken, ze beter naar elkaar luisteren en beter zullen begrijpen. Iedereen die muziek maakt zal dit denk ik beamen, maar er zijn helaas ook nog vele harmonische heidenen. Tegen hen zou ik willen zeggen: ‘Wanneer pakt u een instrument op en voegt u zich bij de discipelen van de heilige jamsessie?’
In een jamsessie is geen plaats voor dogma’s, alleen voor aandacht. Misschien is muziek daarom wel zo’n krachtige leermeester. Pas wanneer je je ego op het altaar legt, ontstaat er iets dat groter is dan de som der delen. Buiten de kroegen en zalen lijken we dat ritueel soms vergeten. We spreken zonder te luisteren en spelen liever solo dan samen. Misschien zouden we de samenleving vaker moeten benaderen als een heilige jamsessie? Waar niet degene die het hardst speelt wordt gehoord, maar degene die luistert, antwoordt en het geheel dient.
